اشخاص نوع عالىشان متعالى مكان انسان گرديده ، و بنا بر محاذاتى كه به حسب تعاكس سلسلتين به دو و رجوع ميانهء اوّل اولى و آخر ثانيه واقع است در مظهر مكرّم كمّل بنى آدم چنانچه گفته‌اند : دو سر خطّ حلقهء هستى * بحقيقت به هم تو پيوستى و اين مظهر جامع حالات و ذات مستجمع كمالات بغايت نادر الوجود است ، أعزّ من الكبريت الأحمر و أندر من الإكسير الأكبر ، چنان كه شيخ رئيس ( ره ) ايمائى بدين معنى فرموده در شفا كه : « إنّ المادّة الّتي تقبل مثل هذه الصّور تقع في قليل من الأمزجة » ، و در اشارات گفته : « جلّ جناب الحقّ عن أن يكون شرعة لكلّ وارد أو أن يطّلع عليه إلّا واحد بعد واحد » . و بعد از تحقيق وجود چنين جوهر مقدّس غالب آن است كه از نظر خلايق مخفى مىباشد . و اين خفاء : يا به واسطهء عدم قابليّت و عدم استعداد خلق است و ضعف احداق ادراكشان از شناختن و دانستن رتبهء كمال آن انسان ملكوتى و آدم معنوى و نشأهء قيّومى و شعلهء لاهوتى و ذات قدّوسى ، و يا به جهت آن است كه مرآت ضمير منيرش از غبار كثايف اخلاق و اطوار و كدورات اوضاع و اوصاف مردم زمان ، خصوصا علماى معروف اين زمان ، قبول غينى از راه غيبى مىنمايد چنان كه از سرور انسان عليه و آله شرائف صلوات الرّحمن : « إنّه ليغان على قلبى » روايت كرده‌اند . و در بعضى از كتب مسطور است كه سبب پنهان شدن ابدال از چشم مردمان آن است كه ايشان تاب ديدن علماء زمان كه در حقيقت جهّال و نزد خود و عوام علماءاند ندارند . پس بنا بر اين بيقين معلوم مىتوان كرد كه حق جلّ و علا را با مردم اين زمان و خلايق ( اين ) دوران ، لطف فراوان و رحمت بىپايان واقع است . زيرا كه از مراحم الطاف نامتناهى نسبت به اهل اين زمان و مردم اين دوران ظهور نور وجود و بروز طلعت مشهود شخصى است كه بر سبيل ندرت موجود مىباشد و در مدّت وجود از غايت عزّت از نظرها مختفى و از ديده‌ها مفقود مىگردد . پس ظهور اين ذات منوّر مطهّر و بروز اين آفتاب عالى منظر بر مشاعر و مدارك اهل روزگار و وقوع اشعّهء افاضات علميّه از ذات نيّرش بر سطوح قابليّات مستعدّان اين بلاد دليلى